Zadanie 21

Chciałem, aby Warszawa była wielka. Wierzyłem, że wielka będzie. Ja i moi współpracownicy kreśliliśmy plany, robiliśmy szkice wielkiej Warszawy przyszłości. I Warszawa jest wielka. Prędzej to nastąpiło, niż przypuszczaliśmy. […] I choć tam, gdzie miały być wspaniałe sierocińce – gruzy leżą, choć tam, gdzie miały być parki – dziś są barykady gęsto trupem pokryte, choć płoną biblioteki, choć palą się szpitale – nie za lat pięćdziesiąt, nie za sto, lecz dziś Warszawa broniąca honoru Polski jest u szczytu swej wielkości i sławy.

Teraz, kiedy doszliśmy do kresu naszych możliwości, kiedy żołnierz w rezultacie naszego oporu idzie na poniewierkę, do niewoli wroga, miałby ten, który nimi dowodził […], wsiąść do samolotu, rzucić kolegów i odlecieć […]? Przypominałbym wtedy kapitana tonącego statku, który ratuje się pierwszy, nie myśląc o załodze. […] W tym czasie znajdował się w sztabie prezydent […]. Poprosiłem go do siebie i zaproponowałem, aby skorzystał z okazji, ponieważ jako […] cywil w razie pozostania […] był narażony na prześladowania ze strony władz hitlerowskich […].

– Nie, panie generale – odrzekł – bardzo dziękuję za to, że pan pamięta o mnie, lecz tak jak pan nie chce zostawić swoich żołnierzy, tak i ja pozostanę wśród swoich [mieszkańców], którzy też są bezbronni i narażeni na wszelkie przykre konsekwencje.