Zadanie 20

Worwanowie – mąż, żona i dziecko… byli szczęśliwą rodziną. Ciężko pracowali. To byli dobrzy ludzie. Nie kułacy – mieli tylko dwa konie, krowę, świnię, kilka kur, tak jak wszyscy. Nieważne jak usilnie go namawiali, nie chciał wstąpić do kołchozu. Zabrali mu całe zboże, jakie mu zostało. I znów przekonywali i grozili. Ale nie ustąpił. „To moja ziemia” – powtarzał – „moje zwierzęta i mój dom i nie oddam ich rządowi”. Wtedy przyjechali ludzie z miasta. Spisali cały dobytek i wszystko zabrali, do ostatniego garnka i ścierki, a narzędzia i inwentarz przekazali kołchozowi. Worwana ogłosili kułakiem, a wieczorem przyszli go aresztować.

[N]a początek powstają pod gołym niebem na placach, w oznaczonych miejscach, rynki, zupełnie już legalne […]. Bajeczne były te rynki. Przypominam sobie zwłaszcza jeden przy moście Obuchowskim. Dwie połowy. Na jednej tylko sprzedaż kasz, mąki, masła, cukru, jarzyn, wędlin etc. Na drugiej można pod gołym niebem zjeść obiad z 2 i 3 dań, śniadanie, mieć kawę, herbatę…; można było także podzelować buty i ogolić się, i ostrzyc włosy. […] Zniesiono nacjonalizację […] dla drobnych warsztatów pracy, zatrudniających nie więcej jak 20 ludzi.